หมดโปรโมชั่นแล้วจริงๆสำหรับเทศกาลงานศพของคุณปู่  ซึ่งฉันได้เขียนถึงไว้หลาย entry มากๆ

กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่เหมือนไม่ได้จากกันไปไหนเลย  คือ...ธีสิส...

ที่ผ่านมาเราต้องคอยบอกปัดแก้ตัวทำนองว่า "ไม่ได้ทำมาค่ะ ไปงานศพ ขอเลื่อนตรวจแบบค่ะ ไปงานเผา ยังไม่ได้ทำค่ะ พอดีไปงานลอยอังคาร"  กับสีหน้าผิดหวังของอาจารย์เวลาถามว่า "โน่นไปดูมายัง นั่นไปทำมายัง" แล้วยังไม่คืบหน้าไปไหน  ก็ให้อับอาย  รู้สึกไร้ความรับผิดชอบ  แต่ใจหนึ่งก็อดคิดไม่ได้ว่า  มันสุดวิสัยเรื่องครอบครัว  แล้วจะให้ตู...ทำยังไง  จะให้บอกว่าอย่าเพิ่งตาย รอหลานส่งงานก่อนเรอะ

เหนื่อย ไม่รู้ด้วยและ...เหมือนพักร้อนที่ไม่ได้พัก  และจริงๆแล้ว  ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ส่งงานตามกำหนดทุกครั้ง  เหนื่อยอภิโคตร

ถ้าพูดถึงเรื่องตายๆ ก็เห็นมีศาลานึงที่ตั้งศพร้อยวัน ตอนงานศพอากง

...ก็คงจะตั้งเมรุไว้อย่างนั้นแหละร้อยวัน พันวัน
จนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้พระสังข์กลับไปเผามารดาบังเกิดเกล้ารึยัง

วันก่อนได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้มีประสบการณ์สูงกว่า

ฉันก็เลยถามเค้าถึงแรงบันดาลใจที่ทำให้เค้ามาทำอาชีพที่เค้าเป็นอยู่ทุกวันนี้

แล้วก็คุยกันอีกหลายเรื่อง  ระหว่างนั้น

ก่อนหน้านั้นเราไปทำธุระด้วยกัน

แล้วก็เลยได้ปัญญาขึ้นมาว่า  ถ้าฉันเรียนจบออกไปแล้วเนี่ย

ความรู้ทีได้เรียนมา (ที่ก็ไม่แน่ใจว่าเรียนอะไรมามั่ง) ก็คงจะแทบไม่มีความหมายอะไร  เพราะตอนนี้  บรรดาสิ่งที่ฉันกำลังจะต้องเจอ  มันก็ได้ซัดสาดเข้ามาเกยที่เท้าแล้ว  รอวันที่จะดึงลากฉันลงไปสู่ทะเลแห่งความเข้าใจผิด  อันเนื่องมาจากความคิดที่หลากหลายของมนุษย์

มันคือการติดต่อสื่อสารกับคน  จังหวะเวลา  การรู้กาละเทศะ  การรู้จักเจรจา โชค และเส้นสาย ขึ้นอยู่กับว่า เรารู้จักใครบ้าง แล้วเขาจะนำพาเราไปเจอกับอะไรบ้าง

ทั้งหมดนี้ฉันน่าจะได้รู้ว่ามันสำคัญมากกว่า  มาตั้งนานแล้ว

โดยเฉพาะกับสังคมไทย  สังคมอื่นเป็นอย่างไรไม่รู้  ฉันไม่เคยอยู่นานพอที่จะตัดสินได้

จากการที่ต้องติดต่อเพื่องานที่จะเรียนจบในช่วงนี้  มีความรู้สึกว่า  ทำงานกับคนเป็นสิ่งที่ยากที่สุดในโลก

ยากกว่าปรัชญา  ยากกว่าตัวเลข  แต่ถ้าเก่งไม่ได้ก็จะประสบความสำเร็จไม่ได้

คนบางคนเข้าใจเราอย่างนึงแล้วเขาไม่เสียเวลามาอธิบาย  เขาก็เอาเราไปพูดเสียๆหายๆ

ยิ่งคนที่ต้องรับผิดชอบเราบอกปัดว่า  ตอนนั้นยังไม่ได้รับเด็กคนนี้ไว้ในความดูแล อีก

มันก็ยิ่งทำให้เสียใจมากขึ้นเป็นสองสามเท่า

พอมาตอนนี้เขาก็ไม่มีอะไรจะปัดออกไปได้แล้วว่าฉันอยู่ในความดูแลของเขา

แต่นึกถึงที่เขาบอกปัดกับคนคนนั้น  ตอนที่เกิดเรื่องขึ้น (ซึ่งเขาก็คงไม่ได้ตั้งใจจะให้ฉันรู้ว่าเขาไปพูดแบบนั้น)

ฉันก็อยากจะเข้าไปบอกเลยว่า   ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่ต้องรับฉันไว้ก็ได้นะ

แต่ไปพูดแบบนั้นมันก็จะยิ่งทำให้เรื่องยาวขึ้นมาอีก

และก็จะไม่มีใครมีความสุข  โดยเฉพาะตัวฉันเอง

ทิฐิก้อนนั้นไม่ทำให้อะไรดีขึ้น  นอกจากทำให้อนาคตที่ไม่ค่อยเสถียร  ดูมืดมนลงอย่างไม่ต้องสงสัย

ก็คงต้องเรียนรู้ที่จะมองข้ามจุดดำๆ จุดนี้ไป

เพราะโดยทั่วไปฉันชอบเขา  และเขาก็ได้ช่วยเหลือฉันไว้มากในช่วงเวลาที่ผ่านมา

ถ้าอยากให้มองหน้ากันต่อไปได้ก็ต้องลืมมันไปบ้าง

ก็คงจะมีอีกหลายเรื่องหลายความ   ที่คนเราเสียความรู้สึกเพราะคนอื่น

ฉันเองก็ได้ทำแบบนั้นไปหลายครั้งจนตัวเองเสียโอกาสที่ดีในชีวิตไปมากมาย

ครั้งนี้ดีใจที่ได้เรียนรู้  จะได้เก็บไว้ระวัง  ในอนาคตภายหน้าที่อาจไม่มีใครมาบอกมาเตือนอะไรฉันอีก

บางครั้งร้อยล้านพันล้านมันก็จบลงได้ที่คำพูดคำเดียว  อนาคตของคนก็เหมือนกัน

การผิดใจกันของคนทำให้จดจำ  ทำให้การตัดสินใจเขวไป  ทำให้ใจคนลำเอียง  เพราะเราทั้งหลายต่างก็เป็นปุถุชนใช่ไหม

สมาชิกในครอบครัวฉันกำลังจะจากไปอีกหนึ่งคน

ถ้าใครเคยอ่านโพสต์ที่แล้วๆ ก็คงจะรู้ว่า  เป็นปู่ฉันเองแหละ

ตอนนี้ทุกคนในบ้านก็เตรียมซื้อเสื้อผ้าดำ ขาว

มันเป็นเรื่องตลกร้ายมากๆ  ในความคิดของฉัน  ที่ซื้อโน่นนี่  จองวัดกันตั้งแต่คนตายยังนอนหายใจอยู่บนเตียงอยู่เลย  แถมบาปด้วย  เพราะเราก็ยังพยายามจะคิดว่า  "แล้วไอ้เสื้อขาวดำตัวนี้มันสวยมั้ยวะ" กลายเป็นมหกรรมที่แฝงไปด้วยความสนุกเล็กน้อย  ว่าจะจับเสื้อผ้ามาแมตช์กันได้อย่างไร  ว่าเข้าไปโน่น

โบว์  เพื่อนฉันเคยตั้งชื่อ msn ว่า "พบเพื่อพราก จากเพื่อเจอ"  แล้วฉันก็ได้รู้ว่า  มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ  มันไม่มีใครอยู่กับเราได้นาน  แม้จะเป็นคนที่หวังจะให้อยู่ด้วยนานๆ  ไม่มีใครที่เกิดมาแล้วไม่พบกับการพลัดพรากเลยสักคน

ในโลกที่การเคลื่อนที่แบบบราวนิ่งนำมาใช้กับรูปแบบสังคมได้  เราก็คงได้เจอกับคนมากมาย  วิ่งชนไปชนมาเหมือนอนุภาค  แต่สุดท้ายแล้วเราก็เคลื่อนที่ไปคนเดียว

มานึกว่าคนที่อยู่รอบๆเรา  สักวันยังไงก็ต้องจากกัน  แล้วก็เหงาโดยที่ยังไม่ต้องทำอะไร

ฉันเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายขั้นเทพ  แต่เมื่อนึกย้อนถึงความทรงจำในอดีตที่เกี่ยวกับคนอื่น  ไม่รู้ทำไมที่นึกออกแต่เรื่องดีเสมอ  นึกถึงเวลาที่ใช้กับคนที่ทำให้มีความสุข  หรือแม้แต่คนที่ตอนนั้นไม่สุขเลยก็ตาม  แต่เรากลับมองมันด้วยสายตาที่เป็นมิตร  ทำไมชั้นไม่ยิ้มให้กับมันตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่รู้นะ

อนุภาคชีวิตที่วิ่งชนกับอะไรมากมาย  ผ่านมาได้ก็ฝากรอยแห่งความทรงจำเอาไว้  แล้วบางที  เราก็อาจจะมองเห็นอนุภาคที่เคยวิ่งชนกันมา  อยู่ห่างๆไกลๆ แม้จะรู้ว่ามันจะไม่โปรเจคต์มาเจอกันได้อีกแล้วก็ตาม

ตกลงพยายามจะเขียนอาไรวะ  ตัวเองก็งง   

ปวดหัวกะอินดิ๊มาหลายเพลา  รู้สึกมันทำยากเย็นยังไงก็ไม่ถึงฝั่ง

ส่วนหนึ่งเพราะฟังคนโน้นคนนี้มากไป  นี่บ่นไปแล้ว  แต่ไอ้อีกอย่างคือสิ่งที่คุยกับปลื้มเมื่อวันก่อน (งงไม่หายว่าทำไม? ปลื้มถึงมาคุยเรื่องเป้าหมายในชีวิตกับเราที่ร้านคิโนะ) คือ ปลื้มบอกว่า การที่จะประสบความสำเร็จน่ะมันต้องเลือกจุดมุ่งหมายให้ได้ก่อน  ไม่ใช่เลือกวิธีการก่อน

ซึ่งไอ้การทำอินดิ๊ของฉันก็คือสิ่งนี้เลย  คือ  ฉันเลือกที่จะทำอินดิ๊ด้วยการบอกว่า “ฉันจะศึกษาอัตลักษณ์ไทย” แต่ไม่รู้ว่าจะศึกษาไปเพื่อแป๊ะอะไร  แล้วพอศึกษา ก็ไปตั้งกรอบให้มันเข้ากับแพคเกจจิ้งว่า  งั้นศึกษาอัตลักษณ์ของเครื่องงานฝีมือไทย  ละกัน จะได้เอา Form มาข้องเกี่ยวกับ Packaging ได้

แพคเกจจิ้งเป็นอะไรที่กว้างมากกกกก และไอเดนติตี้ของสิ่งของใดๆ ก็มาจาก Character ของผลิตภัณฑ์นั้นๆ มิใช่การศึกษาแบบเหวี่ยงแหแล้วจะเอาผลไปประยุกต์เข้าได้กับทุกกรณี  ไม่ใช่เลยนะ

แล้วอี Thai Identity นี่ก็กว้างมากกกก  มหาสมุทรสุดลึกล้นคณนาสิ้นดี  ศึกษาไปก็ชักจะมั่วและงงๆ  (ก่อนหน้านี้หัวข้อมันก็งงอยู่แล้ว  แต่เรายังไม่อาจตระหนัก) ทำให้ทั้งเทอมนี่เนื้อยเหนื่อย

คงเหมือนที่ปลื้มพูดว่า  เวลาแกจะไปไหน  แกต้องถามก่อนว่า  ถ้าฉันอยากไปที่นี่ ฉันต้องไปยังไง  ไม่ใช่แกเลือกรถได้แล้วบอกว่า แกจะขึ้นรถคันนี้  แกจะไปที่นี่ได้ยังไง  เพราะบางที 47 มันก็ไปแค่สาธร  มันไม่ไปคันนายาว

อะไรของมันไม่รู้หล่ะ  รู้แต่ว่าฉันต้องจบอินดิ๊ให้ได้เลยศุกร์นี้  แม่ง  เบื่อหน่าย

เขียนถึงผู้ชายสองคน ที่มีอิทธิพลต่อเรามากๆในชีวิต

ปู่ กะ พ่อ

เรื่องก็มีอยู่ว่า ปู่เราเป็นมะเร็ง

มะเร็งชนิดเดียวกับที่ทำให้ย่าเราจากไปเมื่อประมาณ 3 - 4 ปีที่แล้ว
คือแอบซ่อนอยู่ที่ขั้วปอด เอ็กซ์เรย์ไม่เห็น

สมัยยังหนุ่มปู่เราสูบบุหรี่มวนต่อมวน จริงอยากให้เพื่อนเราที่ตั้งโรงสีกันในคณะดูเอาไว้ว่าแก่แล้วจะเป็นยังไง
สมัยที่อาม่าเป็นมะเร็ง มันจะมีอาการหลายอย่างบ่งบอกมาก่อน อาจจะเพราะผู้หญิงที่มีลูกแล้วมักจะไม่แข็งแรงเท่าตอนยังไม่มี อาม่าฉันเป็นเด็กไอดีตัวอย่างด้วยการมีลูกเข้าไปตั้ง 6 คน เป็นโรงงานที่ประสบความสำเร็จมาก

ตอนนั้นอาม่าทั้งผ่าตัดสมอง ให้คีโม ฯลฯ ทรมานจนญาติเราที่ดูแลบอกว่า ไม่รู้ว่าตกลง ให้คีโมดีหรือไม่ดี
เถอะ อย่างไรอาม่าก็ไปสวรรค์แล้ว กลับมาที่คนที่ยังอยู่

อากงเป็นคนที่แข็งแรงมาก และเป็นคนที่ ในความทรงจำของฉันจะแยกตัวจากคนอื่นๆ จำได้ว่าตอนที่บ้านเรายังกินข้าวรวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ ทุกคนจะนั่งรวมกันเพื่อดูทีวีหลังอาหาร แต่จะมีอากงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะของท่านตรงข้างตู้เย็น ทำอะไรไปเรื่อย แต่จะไม่เข้ามานั่งเฮฮาด้วยกัน
ฉันคิดว่า คนที่ทำแบบนั้น อาจจะเพราะ เค้าไม่รู้จะเริ่มอย่างไร

บางทีมันก็แค่เงื่อนไขบางอย่าง ความกล้าบางๆ ที่จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยน แล้วทำให้ได้เข้าไปนั่งหัวเราะร่วมกันในวง แทนที่จะนั่งอยู่แต่นอกวง
หรือบางที อากงก็อาจจะไม่ต้องการ?

พ่อฉันไม่สนิทกับอากง ตอนที่เกิดอากงก็ไม่อยู่ และเหมือนกับว่าอากงเคยบอกไม่ให้พ่อเรียนหนังสือต่อ ให้ออกมาขายของ (ซึ่งถ้าเป็นไปตามนั้น พ่อก็คงไม่สอบได้ทุนญี่ปุ่น ไม่ได้เจอแม่ และอีกหลายอย่างก็คงไม่เป็นอย่างที่มันเป็นตอนนี้)

ฉันเคยคุยกับพ่อ แล้วๆพ่อก็นิยามอากง ว่า "ไม่สนิท ไม่เคยกินข้าวนอกบ้านด้วยกัน ไม่เคยพาไปไหนเลย" สายตาพ่อฉันตอนนั้นมันเหงามาก
ผู้ชายที่ผิดหวังในตัวพ่อของตัวเอง ต้องเป็นคนที่เข้มแข็งมากเลย เพราะเค้าจะไม่มี Role Model เป็นของตัวเอง แล้วก็จะไปมุ่งมั่นกับอะไรอย่างอื่น
บางทีฉันก็อยากให้พ่อรู้ว่า พ่อเป็นฮีโร่ของฉันนะ ไม่ว่าตอนเด็กของพ่อเป็นยังไงมา แต่พ่อก็ทำให้ฉันมีวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบไม่มีที่ติเลย และมันก็ยังเป็นอย่างนั้นอยู่จนถึงทุกวันนี้ ที่ฉันมีและเป็นทุกสิ่งอย่าง

เหมือนเป็นจักรวาลเล็กๆ ที่คนหลายคนทุ่มเททุกอย่างให้มันหมุนไป

ไปนั่งกืนข้าวกับพ่อแล้วพ่อมักจะพูดเรื่องที่ไม่รู้ว่าหลุดมาจากส่วนไหนของจักรวาล อย่างเรื่องมิติของเวลา หรือเรื่องไดโนเสาร์ในอดีตกับอาหารที่มันกิน หรือขนาดต้นไม้ในยุคนั้นที่ใหญ่เวอร์ บางทีก็มีเรื่องของเบื๊อกที่ชื่อสตีเฟ่น ฮอว์กิ้นส์

ฉันชอบมองเวลาพ่อพูดเรื่องพวกนี้ เพราะพ่อจะอายุลดลงมาเป็นคนช่างฝันคนหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไป มันทำให้ฉันระลึกได้ถึงยูโทเปียทางความคิดของตัวเอง และทำให้สบายใจว่าจะเชื่อในสิ่งที่ไม่ commercial บ้างก็ไม่ผิดอะไร ในตาของพ่อ มันก็มียูโทเปียของท่านอยู่ตรงนั้นจริงๆ

อากงเป็นมะเร็งคราวนี้ไม่มีใครบอกอะไรเค้าเลย เนื่องจากเค้าเป็นคนแข็งแรงมาก พอไปตรวจอีกทีมันเลยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายไปเสียแล้ว
จริงๆน่าจะมีเซนส์หยั่งรู้ได้บ้างนะ เพราะลูกหลานก็พากันซื้อยาบำรุงไปให้ และเวลาหมอเรียกไปคุยก็เรียกคุยแต่กับญาติเนี่ยะ เป็นเราเราคงคิดแล้วว่า ไม่ชอบมาพากลด้วยประการทั้งปวง

ความทรงจำของฉันกับอากงมีแค่ตอนที่อากงยกฉันเหวี่ยงไปมาตอนเด็กๆ เหมือนชิงช้าแนวข้าง สนุกมาก กับตอนที่ฉันวาดรูปจากกระดาษเหลือใช้ตอนเด็กๆแล้วเอาไปโยนไว้นอกหน้าต่างเต็มเลย อากงก็ปีนออกไปเก็บมา ไม่ว่าอะไรสักคำ จะว่าไปแล้ว อากงก็ไม่ค่อยพูด ไม่รู้ไปพูดตอนไหน
ที่แน่ๆ มะเร็งยังไปไม่ถึงสมองอากง ระยะทางอีกไกลเลย เพราะอากงยังสติดี รายงานผลการตรวจวัดของหมอให้พ่อฟังได้ฉับๆ เป็นตัวเลข แล้วบอกเวลา บอกอะไรถูกหมด สงสัยครอบครัวนี้สติดีกันหมดจนมาสุดที่ฉันนี่เองมั้ง

ไม่อยากบอกว่าให้อากงหายดี แข็งแรง เพราะมันเป็นไปไม่ได้ ตอนอาม่าป่วยก็เคยโกหกตอแหลประมาณว่าอาม่าจะต้องหาย แล้วก็ซี้อยู่ดี รอบตัวก็พบพานกับการจากกันด้วยมะเร็งมาตลอด