เคยมีคนบอกว่า งานออกแบบมีไว้เพื่อกำหนดแนวทางว่าลูกหลานของเราจะมีชีวิตอยู่อย่างไร

แล้วจากที่เรียนออกแบบผลิตภัณฑ์มา ก็พบว่า อาชีพนักออกแบบผลิตภัณฑ์มันต้องเป็นพหูสูตอย่างมากเลย ที่จะสังเกต คาดการณ์ พยากรณ์ พฤติกรรม และความต้องการของผู้บริโภค เพื่อให้ได้มาซึ่งประเด็นปัญหา ฯลฯ ฯลฯ แล้วเราก็ต้องมีความรู้ในด้านเทคนิค เทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง หรือถ้าไม่รู้อะไรเลยก็ต้องมีมนุษยสัมพันธ์ดีมากในการดึงคนที่รู้มาช่วยให้งานเราสำเร็จไปได้

ดีไซน์ทำให้ชีวิตดีขึ้น ในปัจจุบัน มันทำให้ชีวิตคนเราสะดวกขึ้น แล้วมันก็เปลี่ยนเราไป

จริงๆถ้าเราอยู่กันแบบไม่ต้องคิดค้นอะไรขึ้นมาเลย เราก็เป็นลิง คงรักษาทรัพยากรเอาไว้ให้ลูกหลานของเราได้อีกอย่างน้อยสี่หมื่นปี เพราะยิ่งคิดค้นอะไรซับซ้อน เรายิ่งทำลายของเก่าเพื่อสร้างของใหม่มากขึ้นเท่านั้น

การที่บอกว่าเราออกแบบเพื่อให้ชีวิตดีขึ้นเนี่ย มันดีรอบด้านจริงหรือเปล่าหว่า

สิ่งที่คนรุ่นนี้ออกแบบย่อมมีผลต่อวิถีชีวิตของคนรุ่นหน้า แล้วเราจะกำหนดทิศทางของพวกเขาไปในแง่ใด
มิน่า ท่านนายกอภิสิทธิ์ถึงเคยให้สัมภาษณ์ในอะเดย์ว่า ผมอยากให้ทุกคนมีลูก เพราะพอเรามีลูกแล้วเราจะคำนึงถึงโลกรอบตัวเรามากขึ้น

ก็เรามี Mini-me เดินอยู่ในโลกนี้แล้วอะ ต่างจากพวกไม่มีลูกที่ทำไรก็ไม่ต้องคิดมาก เพราะละครจะจบลงเมื่อเราปิดตาลงโลง ไม่มีตอนต่อ

แต่เราก็ยังคงคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ต่อไป เพื่อที่วันพรุ่งนี้ ชีวิตจะได้ขยับกล้ามเนื้อน้อยลงสักหน่อย หงุดหงิดน้อยลงอีกนิด มีเรี่ยวแรงตอบรับกับความเปลี่ยนแปลงรอบด้านได้มากขึ้น สามารถปรับตัวเข้ากับกระแสสังคมได้ดีขึ้น ก็โลกนี้มันไม่ใช่ของเราคนเดียวนี่หว่า

มีตู้เย็นอยู่ใบหนึ่งที่ทำการสลายโมเลกุลสิ่งของต้นทาง จดจำรหัสของมันแล้วไปสังเคราะห์วัตถุชนิดเดียวกันนั้นใหม่ที่ปลายทาง เทเลพอร์ตทุกอย่างไปยกเว้นความทรงจำ นั่นเป็นเหตุผลที่เทเลพอร์ตสิ่งมีชีวิตไม่ได้

งั้นช่วยเทเลพอร์ตความทรงจำฉันไปที่ไหนสักแห่งทีได้มะ

...เพ้อเจ้อ...

กลับมาที่ตู้เย็นเทเลพอร์ตตู้เย็นใบนี้ จะทำให้เราไม่ต้องฆ่าสัตว์ตัดชีวิตอีกจำนวนมาก เพราะเราสามารถวิเคราะห์โครงสร้างโมเลกุลเนื้อส่วนที่ดีที่สุดจากวัวมัตสึซากะ แล้วสังเคราะห์มันขึ้นมาจาก C H O N Supplies ในบ้านตัวเอง มีแค่สูตรโครงสร้างเท่านั้น เราก็สามารถทำได้ทุกอย่าง ไม่ต้องออกจากบ้านเลยก็ยังได้ ย้ายบ้านไปอยู่หิมาลัยก็กินแกงไก่ฝีมือแม่ได้ เพราะแม่ส่งรหัสมาให้ทางอินเตอร์เน็ท เหมือนรสที่บ้าน

ฉันชอบไอเดียนี้ตรงที่ว่า เราคงประหยัดค่ารถ ค่ำน้ำมัน ไม่ต้องเสี่ยงต่อโรคไขข้อในการแบกถุงช็อปปิ้ง ไม่ต้องเห็นไก่ถูกแขวนเรียงเป็นตับในโรงเชือด และฉันสามารถกินอาหารจากที่ไกล ได้ที่บ้านตัวเอง

แต่เมื่อวานฉันกลับบ้านนอก ที่บ้านตัวเองวันนั้น ทำปลาเผาสมุนไพร ฉันเดินเทิ่งๆ ถือกรรไกรไปตัดใบกล้วยทั้งใบจากทุ่งแถวนั้น เดินกลับ เห็นเงาเป็นเส้นยาวตอนพระอาทิตย์กำลังจะตก นก ทุ่งหญ้า เก็บมะนาวที่ปลูกไว้ริมรั้วไปทำน้ำจิ้ม แล้วก็รู้สึกได้ถึงความสุขตอนที่บีบมะนาวแล้วคิดว่า แมร่ง...กินมะนาวปลูกเอง มันมีความสุขจริงๆนะ ไม่ได้พร่ำเพ้อ ไม่ได้จะโปรโมท Sustainable Life แต่ถ้าลองมาอยู่ในเมืองนานๆ จะซึ้ง ว่าการได้กินสิ่งที่ตัวเองปลูกมันช่างเป็นบุญ แล้วมันก็คงแทนไม่ได้กับอะไรทั้งนั้น

ถึงว่าสิ ความสำเร็จของมนุษย์ อยู่ที่การทำอะไรได้ด้วยตนเอง เพราะงั้น เกษตรกรน่าจะเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุด รองลงมาก็เป็นนักประดิษฐ์นี่แหละ

เขียนมายาวมากมีประเด็นประมาณ 10 อย่าง แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่อยากสื่อ เรื่องก็คือว่า ตู้เย็นอัจฉริยะใบนั้นเป็นผลงานของเพื่อนหนูเองค่ะ

ตู้เย็นเทเลพอร์ต ประกวด DesignLab ของ Electrolux เข้ารอบระดับโลก รางวัลสุดหรูที่เด็กเรียนดีไซน์คนไหนๆก็ปรารถนา แล้วคราวนี้คนไทยก็เข้ารอบ ยินดีด้วยนะ ^ ^

พอพูดถึงประสบการณ์ในการหาอาหาร  ก็เลยเหมือนเขียนไม่เห็นด้วยกะเครื่องของเพื่อนซะงั้น - -'' แต่นั่นก็เป็นความเห็นของเรา เป็นคนละเรื่องกับความคิดที่อยากพร็อพให้งานเพื่อนติด Popular Vote ในเมื่อเป็นยังงี้แล้วก็ต้องเชียร์กันไม่ลืมหูลืมตา

เลยอยากให้ท่านที่ตกกระไดพลอยโจนมาอ่านถึงตรงนี้ ช่วยกันเข้าไปคลิกโหวตในเว็บไซท์หน่อยนะ

จะโหวตเพื่อจุฬาฯ หรือเพื่อชื่อเสียงประเทศ หรือเพื่อหมีแพนด้าที่เชียงใหม่ก็ได้ แวะเข้าไปดูว่าหน้าตาตู้มันเป็นยังไงแล้วคลิกโหวตได้ที่ http://www.electroluxdesignlab.com/2009/08/24/top-8-finalists-announced/ ใช้เวลาไม่เกินสามนาที  ขอบคุณค่ะ