ไปเสถียรธรรมสถานมา

ญาติเราสนใจในทางปฎิบัติธรรม  เวลามีอะไรแบบนี้ก็จะชวนเราไป  วันนี้เป็นวันที่ทางธรรมสถานนิมนต์หลวงพ่อปราโมทย์มาเทศน์เรื่อง...แนวทางในการปฎิบัติ...มั้ง....จำหัวข้อที่เค้าติดไว้บนโปสเตอร์ไม่ได้  เป็นการเทศน์ว่าด้วยการมีสติ  (คนที่ไปฟังช่างมีสติอะไรแบบนี้)

เสถียรธรรมเป็นสถานที่ที่น่าได้รางวัลแลนด์สเคปแห่งชาติมากๆ  เพราะสร้างได้น่ารักไปด้วยต้นไม้ดอกไม้ กลมกลืนกับอาคารไปหมดทุกมุม  แต่ถ้านึกถึงว่าจะไปตั้งจิตระลึกให้สงบนิ่งอาจจะพลาดนิดนึงสำหรับวันนี้  เพราะมีผู้ศรัทธามารอฟังธรรมกันมากแบบมืดฟ้ามัวดิน  แล้วเป็นวัดสำหรับครอบครัวคือ  มีโครงการสำหรับแม่และเด็กโดยเฉพาะ เช่น โครงการจิตประภัสสร ให้แม่ที่ตั้งครรภ์กับคุณสามีมานั่งสมาธิ  บำเพ็ญบารมีให้ลูกออกมาเป็นอภิชาตบุตร  หรือโครงการอัจฉริยะสร้างได้ซึ่งก็คือคุณลูกที่เป็นผลผลิตจากข้อแรก  อุ้มกันมาตัวแดงๆ มาฟังธรรม และทำกิจกรรมสนุกๆสำหรับเด็กๆ

ในวัดก็เลยเต็มไปด้วยบรรยากาศน่ารักๆ ที่ดูไปก็ออกจะคล้ายๆ โรงเรียนรุ่งอรุณ  หรือชมรมอัจฉริยะสู่ลูกน้อยประมาณนั้น  มีพ่อๆแม่ๆ ลูกๆ วิ่งๆเดินๆ มีบ่อทราย มุมปั้นลูกชุบ มุมเพนท์ผ้าบาติก มุมขายอาหาร เค้ก แล้วก็ศาลานวดไทย

---สติระลึกได้ว่าอิจฉาอ่ะค่ะ 55 อยากกลับไปเป็นเด็ก

ฟังธรรม แล้วก็มีเดินจงกรม  ของโครงการจิตประภัสสร  ซึ่งเปิดโอกาสให้คนธรรมดาเดินตามขบวนไปได้  น่ารักมากอ่ะ  แบบ  เป็นกองทัพว่าที่คุณแม่  ประมาณ 50 คน เดินอุ้มท้องกลมๆ ไปตามทางเดินสวนป่า  ที่เต็มไปด้วยร่มไม้  มีว่าที่คุณพ่อเดินระวังภัยให้ด้านหลัง 

บางคู่แบบมีลูกอยู่ก่อนแล้วก็เดินอุ้มกันไป  เราละหวาดเสียวแทนว่าอย่าไปเหยียบไปลื่นอะไรเข้านะคะ เพราะทางเดินมันก็ทรายๆชื้นๆอ่ะ  แต่คนปกติก็คงเดินกันระวังกว่าเราแหละมั้ง  ไปห่วงเขาก็ไม่ต่างจากสอนหนังสือสังฆราช  ลงท้ายคุณแม่ทั้งหมดปลอดภัยดีตูล้มเอง

ชอบจัง  เมื่อเดินเท้าเปล่าเข้าไปบนทรายนุ่มๆ  ทุกอย่างรายรอบเงียบ  แสงแดดที่ลอดร่มไม้ลงมาสวยจับใจ  อยากเอาไอโฟนในกระเป๋าออกมาถ่าย  แต่กลัวว่าจะทำลายความสงบงามตรงหน้า  ก็เลยได้มองมันนิ่งๆ ประมาลภาพไว้ในความทรงจำ

พอหายใจช้าลงก็เลยได้สติว่า เออ เรานี่ก็ไฮเปอร์เนอะ 

พราะพอผ่านเรือนไทย ก็แบบ มีอะไรอยู่ในนั้นอ่ะ ชั้นอยากจะเข้าไปยังเรือนนั้น ณ บัดนี้ ซึ่งถ้าไม่ได้มากะขบวนคุณแม่ ก็คงจะเดินเข้าไปแล้ว ผ่านดอกไม้ประหลาดก็เห็นเลยว่า จิตอยากจะจับดอกไม้นั่นเดี๋ยวนี้เลย ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติก็จับทันทีไม่มีระงับ

คงต้องนั่งสมาธิบ่อยๆหน่อย  ชีวิตจะได้เป็นปกติ

จิตคนเรานี้แปลก  วิ่งวุ่นแสวงหา  สิ่งที่ไม่มีอยู่จริง  แต่เราก็เชื่อว่ามันมีจริงกันเป็นเรื่องเป็นราว

ถ้าเรานั่งมองมัน  ก็จะเห็นห้องว่างๆ ที่มีสิ่งโน้นสิ่งนี้ผ่านมาตลอดเวลา

บางอย่างก็อยู่แป๊บๆแล้วก็ไป  บางอย่างก็อยู่ในนั้นนาน  ไล่ยังไงก็ไม่ยอมตีจาก

และบางอย่างที่เราคิดว่าจะอยู่กับเราตลอดไปก็อาจจะไม่อยู่

หัวใจนี้เป็นของแปลก

บางสิ่งที่เคยอยู่ในนั้น  อย่างที่เราคิดว่า  คงไม่มีวันทำให้ไปไหน  พอถึงวันหนึ่ง  ก็ย้ายข้าวของออกไป  กับอีกสิ่งอย่างที่เข้ามาเงียบๆ  ทั้งที่มันก็คือหัวใจห้องเดิม

พอได้เดินอยู่ตรงนั้น  ถึงได้แหงนมองฟ้าแล้วเข้าใจ ว่าสิ่งที่เราเคยเจ็บช้ำในอดีต  พอถึงตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว

มองไปภายในใจ  ปมที่เคยมีคลี่คลายไปตามกาลเวลา  ต้นไม้บางต้นต้องตายก่อนที่จะงอกใบใหม่ขึ้นมา  แล้วเราก็สามารถเลือกได้ว่าจะให้มันโตในรูปแบบอื่น  ก็แบบเดิมมันดันโตเป็นแต่ไม้หนาม  ไม้หนามก็ไม่ใช่ไม้ไม่ดี  แต่ถ้าเจ็บทุกทีเราต้องรดน้ำระยะไกล

ฉันอยากจะโตไปกับต้นไม้ที่ทำให้ตัวเองพัฒนาไปในทางที่ดี 

ทำให้เราขอบคุณทุกอย่างที่เข้ามาและจากไป