ปวดหัวกะอินดิ๊มาหลายเพลา  รู้สึกมันทำยากเย็นยังไงก็ไม่ถึงฝั่ง

ส่วนหนึ่งเพราะฟังคนโน้นคนนี้มากไป  นี่บ่นไปแล้ว  แต่ไอ้อีกอย่างคือสิ่งที่คุยกับปลื้มเมื่อวันก่อน (งงไม่หายว่าทำไม? ปลื้มถึงมาคุยเรื่องเป้าหมายในชีวิตกับเราที่ร้านคิโนะ) คือ ปลื้มบอกว่า การที่จะประสบความสำเร็จน่ะมันต้องเลือกจุดมุ่งหมายให้ได้ก่อน  ไม่ใช่เลือกวิธีการก่อน

ซึ่งไอ้การทำอินดิ๊ของฉันก็คือสิ่งนี้เลย  คือ  ฉันเลือกที่จะทำอินดิ๊ด้วยการบอกว่า “ฉันจะศึกษาอัตลักษณ์ไทย” แต่ไม่รู้ว่าจะศึกษาไปเพื่อแป๊ะอะไร  แล้วพอศึกษา ก็ไปตั้งกรอบให้มันเข้ากับแพคเกจจิ้งว่า  งั้นศึกษาอัตลักษณ์ของเครื่องงานฝีมือไทย  ละกัน จะได้เอา Form มาข้องเกี่ยวกับ Packaging ได้

แพคเกจจิ้งเป็นอะไรที่กว้างมากกกกก และไอเดนติตี้ของสิ่งของใดๆ ก็มาจาก Character ของผลิตภัณฑ์นั้นๆ มิใช่การศึกษาแบบเหวี่ยงแหแล้วจะเอาผลไปประยุกต์เข้าได้กับทุกกรณี  ไม่ใช่เลยนะ

แล้วอี Thai Identity นี่ก็กว้างมากกกก  มหาสมุทรสุดลึกล้นคณนาสิ้นดี  ศึกษาไปก็ชักจะมั่วและงงๆ  (ก่อนหน้านี้หัวข้อมันก็งงอยู่แล้ว  แต่เรายังไม่อาจตระหนัก) ทำให้ทั้งเทอมนี่เนื้อยเหนื่อย

คงเหมือนที่ปลื้มพูดว่า  เวลาแกจะไปไหน  แกต้องถามก่อนว่า  ถ้าฉันอยากไปที่นี่ ฉันต้องไปยังไง  ไม่ใช่แกเลือกรถได้แล้วบอกว่า แกจะขึ้นรถคันนี้  แกจะไปที่นี่ได้ยังไง  เพราะบางที 47 มันก็ไปแค่สาธร  มันไม่ไปคันนายาว

อะไรของมันไม่รู้หล่ะ  รู้แต่ว่าฉันต้องจบอินดิ๊ให้ได้เลยศุกร์นี้  แม่ง  เบื่อหน่าย