สมาชิกในครอบครัวฉันกำลังจะจากไปอีกหนึ่งคน

ถ้าใครเคยอ่านโพสต์ที่แล้วๆ ก็คงจะรู้ว่า  เป็นปู่ฉันเองแหละ

ตอนนี้ทุกคนในบ้านก็เตรียมซื้อเสื้อผ้าดำ ขาว

มันเป็นเรื่องตลกร้ายมากๆ  ในความคิดของฉัน  ที่ซื้อโน่นนี่  จองวัดกันตั้งแต่คนตายยังนอนหายใจอยู่บนเตียงอยู่เลย  แถมบาปด้วย  เพราะเราก็ยังพยายามจะคิดว่า  "แล้วไอ้เสื้อขาวดำตัวนี้มันสวยมั้ยวะ" กลายเป็นมหกรรมที่แฝงไปด้วยความสนุกเล็กน้อย  ว่าจะจับเสื้อผ้ามาแมตช์กันได้อย่างไร  ว่าเข้าไปโน่น

โบว์  เพื่อนฉันเคยตั้งชื่อ msn ว่า "พบเพื่อพราก จากเพื่อเจอ"  แล้วฉันก็ได้รู้ว่า  มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ  มันไม่มีใครอยู่กับเราได้นาน  แม้จะเป็นคนที่หวังจะให้อยู่ด้วยนานๆ  ไม่มีใครที่เกิดมาแล้วไม่พบกับการพลัดพรากเลยสักคน

ในโลกที่การเคลื่อนที่แบบบราวนิ่งนำมาใช้กับรูปแบบสังคมได้  เราก็คงได้เจอกับคนมากมาย  วิ่งชนไปชนมาเหมือนอนุภาค  แต่สุดท้ายแล้วเราก็เคลื่อนที่ไปคนเดียว

มานึกว่าคนที่อยู่รอบๆเรา  สักวันยังไงก็ต้องจากกัน  แล้วก็เหงาโดยที่ยังไม่ต้องทำอะไร

ฉันเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายขั้นเทพ  แต่เมื่อนึกย้อนถึงความทรงจำในอดีตที่เกี่ยวกับคนอื่น  ไม่รู้ทำไมที่นึกออกแต่เรื่องดีเสมอ  นึกถึงเวลาที่ใช้กับคนที่ทำให้มีความสุข  หรือแม้แต่คนที่ตอนนั้นไม่สุขเลยก็ตาม  แต่เรากลับมองมันด้วยสายตาที่เป็นมิตร  ทำไมชั้นไม่ยิ้มให้กับมันตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่รู้นะ

อนุภาคชีวิตที่วิ่งชนกับอะไรมากมาย  ผ่านมาได้ก็ฝากรอยแห่งความทรงจำเอาไว้  แล้วบางที  เราก็อาจจะมองเห็นอนุภาคที่เคยวิ่งชนกันมา  อยู่ห่างๆไกลๆ แม้จะรู้ว่ามันจะไม่โปรเจคต์มาเจอกันได้อีกแล้วก็ตาม

ตกลงพยายามจะเขียนอาไรวะ  ตัวเองก็งง